Over hoe het was om in de Rotterdamse wijk Bloemhof op te groeien in 1930, 1950, 1970 en 1990. Geschreven door Marjan Beijering als onderdeel van een serie verhalen uit tien Rotterdamse wijken, in opdracht van De Maaskoepel, 2001.

Een fragment:

‘Ik ben zelf altijd een avontuurlijk ventje geweest. Liep langs de waterkant te zoeken naar dingen die aanspoelden. Of ik ging naar de bananenboten om met een tros bananen in mijn armen van de punt af te duiken. En een gebombardeerd huis op Katendrecht was natuurlijk een paradijs om te spelen.’ Het mocht misschien niet, maar er mocht zoveel niet, zegt Hartmans. En zijn moeder had er geen zicht op, die kwam pas om een uur of vijf uit de stad lopen. Dus hing hij veel rond op Katendrecht, want daar was geld te verdienen. Sinds de jaren dertig woonde er een grote Chinese gemeenschap die handel dreef met zeelui die tijdelijk in Rotterdam waren. ‘Het stikte daar van de prostituees. Die moesten schone lakens hebben en allerhande dingen. Dus als ik geld wilde ging ik voor de meiden naar de Chinese wasserij, of ik bezorgde spulletjes die ze nodig hadden. Ik ging er ook wel op uit om een meisje te vinden voor die zeelui, daar kreeg je een dollar voor.’

ISBN 90-806324-5-7